Sobe!

Mutsuzluk peşinde bekçi düdükleri gibiyse, kovalandıkça kaçıyor ve kaçtıkça kovalanıyorsan eğer, bir nefes alma molası verdiğinde gökyüzüne bak ve inandığın her şeye şükret dostum. Bilmelisin ve anlamalısın ki, hala varsın, hala hissediyorsun fiziksel olanın dışında bir şeyleri. Kaybetmemişsin ruhunu...

Asılı kalmasın hüznün havada, al ve giy onu düğününe hazırlanan bir gelin kadar özenle ve gururla. Onu sev, onu koru. Bil ki o senin hala hissedebildiğindir ve hissedebilmek hala insan olduğunun neredeyse tek kanıtıdır bu hayatta.

Ruhun özündür. Ruhun senden kaçmışsa eğer, 20 yıl önce tırmandığın erik ağacının en yüksek dalındadır. Git al onu oradan.

Bulamadın mı?!! Saklambaç oynarken saklandığın kuytulara bak. Belki sobelemek için koşarken cebinden düşürmüşsündür bir yerlerde.

Bu kadar mı önemliydi sobelemek? Ruhunu yerlere düşürüp kırıp dökecek kadar mı önemliydi? Sobeledin de ne oldu be kızım?

O kadar önemli, o kadar değerli ise eğer, sobe!