Attan İnip Eşeğe Binmek

Geçen yazılarımdan birinde nadide memleketimizin atasözlerinden söz etmiş, hatta bir tanesi ile ilgili bolca çemkirmiştim. Efendim bu LouLou kardeşiniz hakkaniyetli bir insandır. Atasözlerine o kadar laf etmişken, deyimlerimizin gönlü de kırılmasın istedim.

“Attan inip eşeğe binmek” deyimimiz halk arasında sıkça kullanılır, bilirsiniz. Attan inip eşeğe binen pek mutlu değildir kanımca. Aslan gibi doru atım varken eşekle ne işim var, değil mi? Gerçi eşek de güzeldir, güzel gözleri vardır. Hayvan ayırmam ben, alayını severim de; eşeğin kara kaşına kara gözüne atımdan neden vazgeçeyim? Ama olmayacak şey değildir. Misal atım beni istemezse, “Ya bi’ siktir git LouLou bacım, yoruldum ben.İstemiyorum artık seni.” derse eşekle işim olur. Bu yüzden de eşeğin gönlünü kırmam. Binmesem de; arada gider, halini hatırını sorup gönlünü alırım. “Ne güzel gözlerin var eşek kardeş.” derim. “Elde var 1” mantığı gütmek değil bu, sırf eşeğin gönlü kırılmasın, kendini dışlanmış ve değersiz hissetmesin diye. Yoksa at benden vazgeçse bile, beni taşıyacak eşek her zaman bulunur, bir LouLou kolay yetişmiyor malumunuz. Valla memleket eşekleri sıraya girer de, saman yetiştiremem, yonca yetiştiremem. O derece yani.

Neyse efendim dağıtmayayım konuyu, attan inip eşeğe binen çoktur. Elindeki atın kıymetini bilemeyip kaçırınca, mecburen eşeğe tamah eder kişi. Hem eşek daha uysaldır, asi değildir at gibi. At sahibine güvenmezse gem vurdurmaz kendisine. Dizginlerini kolay kolay vermez kimsenin eline. Arada sırtından atıp yoklama çeker tepkinizi görmek için. Baktı sizden bir cacık olmayacak, basar tekmeyi, hiç acımaz. Gözünüzün yaşına bakmaz.

Atın sert tekmesini yiyen kişi; gidip daha uysal, sırtına semer vurulmasına ses çıkarmayan, derdini çeken, yükünü taşıyan eşekle huzur bulacaktır elbet. Burada unutulmaması gereken en önemli noktayı, en güzel açıklayan yine güzel memleketimizin pek kıymetli atasözlerinden biridir: “Eşeğe altın semer vursalar, eşek yine eşektir.”

Hasretle öberim :*

Elmamın Kurtlu Yarısı

Efendim malumunuz hayat kısa. Hızla akıyor zaman. Tazecik genç kızlar/genç erkekler olarak başladığımız bu hayat, kısa zamanda yorgun, orta yaş bunalımının eşiğinde insanlar yapıyor bizi. Eh hal böyleyken aşklar da çabuk tükeniyor tabi. Mesela bakınız bana, sayısız aşk eskittim şu kısacık ömrümde. Olmadığında oldurmaya çalışmadım, ayaklarım totoma vura vura kaçtım oradan.

Tüm bunlar yaşanırken, kimseye sonsuz ve ölümsüz bir aşk beslemedim, beslediğimi de söylemedim. Elbette “bitmesin, son olsun” diye başlıyor tüm ilişkiler. Ama olmuyorsa bir yerde vazgeçmek, yol değiştirmek, geçmişi bir yana bırakıp önüne bakmak gerek. İşte bu noktada daha önce “seni sonsuza dek seveceğim, ölümsüz aşkım”, “bizi ancak ölüm ayırır”, “biz bir elmanın iki yarısıyız” gibi laflar etmemiş olmanın önemi çok büyük. Zira bir elmanın diğer yarısı olmayı kabul ya da iddia ediyorsanız, günün birinde gidip bir başka elmanın yarısına diğer yarı olmak istediğinizde ardınızda bıraktığınız yarım elma sizi kurtlu yarısı ilan edebilir.

Eğer bir kez kurtlu elma olduysanız, ne kadar kırmızı ve parlak olursanız olun bırakın Pamuk Prenses’i, Yamuk Prenses bile sizi ısırmak istemez. O dakikadan sonra diğer yarısı olabileceğiniz tek elma, çürük bir yarım elmadır.