Güller ve Dikenleri

Nadide memleketimizin “Damlaya damlaya göl olur.”, “İşleyen demir ışıldar.” gibi fazlaca kabul gören atasözlerinden biri de “Gülü seven dikenine katlanır.”dır. Fakat LouLou kardeşinizde bu atasözü kabul görmez, göremez. Yemişim öyle gülü. Ben lütfedeyim, gülü seveyim, gül efendi de “vur abalıya” anlayışı ile “oh bu beni seviyor nasılsa, ben şimdi buna bir tikenimi batırayım da görsün” desin. Yek yea?!! Afedersiniz de yemezler.

Bu gül azıcık adam olsa da, “bu beni seviyor, ben de buna güzel güzel kokular yayayım, tutuldukça tutulsun, aşkımla sarhoş olsun...” dese ya. Yok efendim; gül artist ya, illa diken batıracak. Yok öyle yağma, nerede görülmüş o yoğurdun bolluğu? O dikeni naparlar biliyor musun gülcüğüm? Yolum yolum yolarlar, hatta bununla da yetinmeyip senin o pek narin taç yapraklarını alemin yollarına sererler. Ne olduğunu şaşırırsın, bir sap ve iki yeşil dandik yaprakla kalırsın ortada.

Gülü sevmem; gülü bu koşullarda seveni, katlananı da sevmem. Ola ki sevdim; dikenine filan katlanamam, basar giderim.

Halbuki papatya öyle mi efendim? Papatya severim ben. Papatya öyle güle benzemez, gül gibi oynak değildir bir kere. Bir o renk, bir bu renk açmaz. Sabittir rengi; beyazdır, ortası da sarıdır. Olayı budur. Gül gibi şımarık değildir. “ben burada açmam, şartlar, şurtlar...” diye nazlanmaz. Rüzgardı, kelebekti... Taşındığı hangi yol, hangi yer varsa uyum gösterir. Yaşam enerjisi var elemanın. İçten, samimi. İçtenliği ve samimiyeti pek çok defa basit ve sıradan olarak algılansa da, bu algılayanın halt etmesidir. Bu tür bir sıradanlığın anlamı basitlik, ucuzluk, değersizlik değildir. Papatyanın hayat algısı ile alakalıdır bu.

Şimdi aslan gibi papatya varken senin havan kime gül? Yörüüü.

Öpenzi :*